یاران امام حسین(ع) با پناه بردن به اهل‌بیت(ع) به قله‌های معنویت رسیدند

به گزارش خبرگزاری حوزه، حجت‌الاسلام والمسلمین حسین انصاریان در دومین جلسه سخنرانی ماه محرم در حسینیه همدانی‌ها با اشاره به داستان اصحاب کهف اظهار کرد: کار اصحاب کهف، کاری بسیار مهم، باعظمت و مخلصانه بود. آنان گروهی بودند که از حکومت کفر و کافران گریختند، شهر و دیار و خانواده خود را رها کردند و به غاری در دل کوه پناه بردند. آنان گمراهانی بودند که هدایت شدند و از میان جامعه‌ای که بر گمراهی تعصب داشت، خارج شدند.

وی افزود: خداوند در قرآن کریم از این افراد با تعبیر «فتیه» یاد می‌کند؛ جوانمردانی که از زندگی، خانه، خانواده و کشور خود گذشتند و به سوی ایمان حرکت کردند. آنان وارد پناهگاهی شدند که نه نانی در آن بود، نه آبی، نه میوه‌ای، نه فرشی و نه چراغی؛ تنها پناهگاهی بود تا از دست حاکمان کافر در امان بمانند.

این استاد حوزه علمیه ادامه داد: نخستین اقدام آنان پس از ورود به غار، روی آوردن به خداوند بود؛ «فقالوا ربنا آتنا من لدنک رحمة وهیئ لنا من أمرنا رشداً». آنان با هدایت عقل دریافتند که عالم، صاحب و مدبری دارد و تنها اوست که می‌تواند مشکلات را حل کند. به همین دلیل از خداوند رحمت و هدایت طلب کردند.

حجت الاسلام والمسلمین انصاریان با بیان اینکه غار برای اصحاب کهف محل نزول رحمت و هدایت الهی شد، تصریح کرد: اما شگفتی بزرگ‌تر مربوط به ۷۲ شهید کربلاست که باید دید آنان به چه پناهگاهی روی آوردند که به چنین مقام عظیمی رسیدند.

وی سپس با قرائت اشعاری درباره شهدای کربلا، گفت: این سرزمین، آستانه کوی شهیدان و وادی خون است؛ خونی که به تعبیر امام عصر(عج) زنده است و آن حضرت در زیارت ناحیه مقدسه به آن سلام می‌دهد؛ «السلام علی الدماء السائلات».

این مفسر قرآن کریم افزود: در روایات آمده است هنگامی که زمین کعبه به وجود بیت‌الله افتخار کرد، خداوند به آن خطاب فرمود که سرزمین کربلا از تو برتر است؛ زیرا در آن ۷۲ گنج الهی قرار گرفته‌اند که در عالم همانندی ندارند.

وی با اشاره به فرازی از صلوات شعبانیه اظهار داشت: اهل‌بیت(ع) «الکهف الحصین» هستند؛ پناهگاهی استوار که هرکس از گناه، ظلم و ستم به آنان پناه ببرد، نجات می‌یابد. در زیارت جامعه کبیره نیز می‌خوانیم: «کهف الوری»؛ یعنی شما پناهگاه همه انسان‌ها هستید.

استاد انصاریان ادامه داد: کسانی که به اهل‌بیت(ع) پناه آوردند، به شخصیت‌هایی چون سلمان، مقداد، ابوذر، عمار، کمیل، مالک اشتر، اویس قرنی و رشید هجری تبدیل شدند و یاران امام حسین(ع) نیز در سایه همین پناهگاه به مقامات بی‌نظیر معنوی دست یافتند.

وی در تشریح ویژگی‌های اصحاب سیدالشهدا(ع) گفت: نخستین ویژگی آنان انس با قرآن بود. شب عاشورا، گروهی از لشکر دشمن به خیمه‌های امام حسین(ع) نزدیک شدند و مشاهده کردند که از درون خیمه‌ها صدای تلاوت قرآن، گریه، استغفار و دعا به گوش می‌رسد.

استاد حوزه علمیه افزود: ویژگی دوم آنان انس با دعا بود. بسیاری از دعاهای مشهور شیعه به نام یاران اهل‌بیت(ع) ثبت شده است. دعا اتصال قلب به معدن همه فیوضات الهی است و آنان در این مسیر به مقامات والایی دست یافته بودند.

وی سجده‌های طولانی، ریاضت‌های شرعی، کم‌خوری، کم‌گویی، بیداری سحر، تفکر در آیات الهی، دائم‌الوضو بودن، مراقبت از باطن، ادب در برابر خداوند، دوری از اشرار، ذکر دائمی خدا و یاد همیشگی معاد را از دیگر ویژگی‌های یاران امام حسین(ع) برشمرد.

استاد انصاریان تأکید کرد: این ۱۴ ویژگی در سایه پناه بردن به اهل‌بیت(ع) برای اصحاب سیدالشهدا(ع) حاصل شد و آنان با چنین سرمایه عظیم معنوی و عبادی به استقبال شهادت در روز عاشورا رفتند.

وی در بخش پایانی سخنان خود به روایتی از جنگ صفین اشاره کرد و گفت: امیرالمؤمنین علی(ع) در میانه نبرد لحظاتی به خواب رفتند و در رؤیا دیدند که از دریایی از خون صدایی بلند است که فریاد می‌زند: «هل من ناصر ینصرنی؟». حضرت فرمودند در خواب به سوی آن صدا رفتم و دیدم حسین من است که طلب یاری می‌کند. این همان ندایی بود که بعدها در کربلا سر داده شد، اما پاسخ آن را با تیر و سنگ و شمشیر دادند.

انتهای پیام/